Aynı Yerin Bambaşka Halleri

Yürüyüşe gittiğim ormanda hep aynı parkurda yürüyüp aynı manzaraya bakıyorum. Aynı yer, aynı manzara diyorum ama pek de aynı olmuyor. Her gittiğimde aynı yerin bambaşka hallerine şahit oluyorum. Bu da beni çok etkiliyor. 

Bulunduğum bir enerji durumunu en yüksek haline çevirebilmem için orman bütün varlıklarıyla bana eşlik ediyor sanki. Güneşin parlayışı, ağaçların dengesi, kuşların ötüşü, kelebeklerin uçuşu hepsi beni an’ın derinliklerine çekiyor.. Köpekler bazen sakin, bazen havlamaklı.. Onların havlayışı, içimdeki bir korkuyu açığa çıkarıyor önce, sonra bir farkındalığa daha kavuşmuş, rahatlamış hissediyorum. Bazen kedileri görüyorum.. Enerji aleminin muhafızları gibi sıralanıp “güvendesin, sal o kaygıları, yüksel” dediklerini hissediyorum.  Ortalarda pek görünmeyen gri balıkçıl çıkıyor sonra karşıma, bak frekansın değişti, sana görünmeyenler artık görünür oldu diyor. Ördekler eşleriyle, arkadaşlarıyla ahenkle yüzüyor gölde, avlanıyor, bazen de uçuyorlar.. “siz insanlar fazla anlam yüklüyorsunuz varlığınıza.. hafifleyin biraz” diyen gözlerle bakıyorlar gözlerimin içine.. 

Bazen sakin, bazen coşkulu orman.. bazen sessiz, bazen cıvıltılı… bazen ışıl ışıl, bazen puslu, bazen donuk, bazen yemyeşil..

Eskiden aynı yerin çevresinde dönmekten sıkılınabileceğini düşünürken şimdi aynı yerde deneyimlenebilecek binlerce his gözlerimi yaşartıyor.. Bugün hangi mucizelerle karşılaşacağım dediğimde doğa daha da bir coşarak karşıma getiriyor mucizelerini.. Benden tek istediği o an’a bağlanmam, o hal’e uyumlanmam.. 

İnsanın içine doğru yaptığı yolculuk da benzer sanırım..  Her gün aynı sensin ama değilsin. Halden hale evriliyorsun. Kendini derinden dinledikçe bambaşka haller deneyimliyor, belli bir halin içindeyken yaratılışın senin içinden gelen akışıyla karşılaşıyor, senin varoluşun üzerinden hayata sunduklarına şahit oluyorsun. 

Doğaya ilgimiz, maceraya olan tutkumuz da bundan belki.. Anlamak.. o farklı halleri.. o uçsuz bucaksızlığı.. o limitsizliği.. o sonsuzluğu.. İçimizdeki sonsuzluğun yansıması olarak deneyimliyoruz belki de doğayı.. Bize değişik hallerimizi anlatıyor.. İçimizde kopan fırtınaları, ardından gelen sakinliği, sonra coşan yüreğimizi, dönüştürdüğümüz enerjimizi.. halden hale evrilmelerimizi.. Bize düşen de tüm o hallerin hakkını vermek, gelen her duyguyu iyi kötü demeden layıkıyla hissederek onurlandırmak galiba..